Ομιλία του Τάσου Κουράκη στη βουλή 8-7-2010 στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: «Νέο Ασφαλιστικό Σύστημα και συναφείς διατάξεις, ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις».

Ο κύριος Υπουργός στην ομιλία του πριν από λίγο ανέφερε ότι το Μνημόνιο είναι εθνικός συμβιβασμός σωτηρίας.

Κύριε Υπουργέ, δεν ισχύει κανένα από τα τρία. Δεν είναι σωτηρία. Είναι μια απόλυτη κατεδάφιση. Δεν είναι συμβιβασμός. Είναι μια -θα σας ενοχλήσει η λέξη, αλλά έτσι το αισθανόμαστε, είναι πολιτικός όρος- επιλογή υποτέλειας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρ’ όλο που ισχυρίζεστε ότι πολλά από αυτά τα μέτρα ήταν προαποφασισμένα και από τη δική σας Κυβέρνηση. Και βεβαίως δεν είναι εθνικός ο συμβιβασμός. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μερικοί πολιτικοί σχηματισμοί ταυτίζουν τον εαυτό τους με το «εθνικό». Είναι απολύτως ταξικό. Οι αλλαγές στο ασφαλιστικό εξυπηρετούν καθαρά τις δυνάμεις του κεφαλαίου και όχι τον κόσμο της εργασίας. Με το παρόν νομοσχέδιο κάνετε μια επίθεση και στην εργασία και στο ασφαλιστικό. Έχουμε δύο στη συσκευασία του ενός. Έχουμε μια επίθεση στην εργασία χωρίς δικαιώματα, με μισθούς πείνας και έχουμε γεράματα χωρίς συντάξεις.

Σύμφωνα με την Κυβέρνηση και τις επιλογές σας, η κρίση οφείλεται στους νέους και ιδιαίτερα σε εκείνους τους νέους που δεν έχουν εισέλθει ακόμα στην παραγωγική διαδικασία. Και τιμωρούνται προκαταβολικά, μειώνοντας τους μισθούς τους. Σύμφωνα με την Κυβέρνηση, η κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιδιώτες επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να απολύσουν όσους και όποτε ήθελαν. Δηλαδή, η κρίση οφείλεται στο ότι έδιναν αποζημιώσεις, στο ότι υπήρχε διαιτησία για τις παραβιάσεις που έκαναν. Τώρα επιτέλους, μετά το νόμο το δικό σας, θα μπορούν να απολύουν, δίνοντας μικρές αποζημιώσεις και να προσλαμβάνουν με πιο φθηνό μεροκάματο. Τότε η χώρα θα έχει σίγουρα λιγότερα ελλείμματα και χρέη.

Σύμφωνα με την Κυβέρνηση μια άλλη κύρια αιτία για τα ελλείμματα και τα χρέη της χώρας είναι οι συλλογικές συμβάσεις, αυτή η πολύ μεγάλη κατάκτηση του εργατικού κινήματος. Έτσι λοιπόν η Κυβέρνηση αναγκάστηκε, έστω και παραβιάζοντας το Σύνταγμα, να καταργήσει σειρά από συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων και να επαναφέρει το δικαίωμα του εργοδότη να αποφασίζει και να διατάζει. Στην ουσία, δηλαδή, με το ασφαλιστικό αυξάνετε την αυθαιρεσία και τα δικαιώματα του εργοδότη, δηλαδή του κεφαλαίου. Τα καταφέρατε. Έχουμε μια πολύ επιτυχημένη επιστροφή στο Μεσαίωνα. Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι όντως επί φεουδαρχίας στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ούτε ελλείμματα ούτε χρέη. Πρόκειται για μια πολύ καλή συνταγή. Τα καταφέρατε.

Δεν έχω να πω πολλά πράγματα. Είναι προδήλως γνωστή σε όλο τον ελληνικό λαό η επίθεση που έχετε κάνει ενάντια στη μητρότητα και ενάντια στις γυναίκες. Αυτοί που έχουν χτυπηθεί πιο πολύ από αυτό το νομοσχέδιο και χτυπιούνται είναι οι νέοι, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι. Η Κυβέρνηση λοιπόν βρήκε τους υπεύθυνους της κρίσης και τους εκτελεί.

Στο θεμελιακό ερώτημα τώρα, εάν και κατά πόσο η πληθώρα των αντικοινωνικών μέτρων που προωθείτε είναι μια επιλογή κατ’ ανάγκη, εξαιτίας της κρίσης ή μια επιλογή επ’ ευκαιρία της κρίσης και στο όνομά της, φαίνεται πως η απάντηση είναι ότι η Κυβέρνηση αξιοποιεί την κρίση για να περάσει μέτρα, όχι γιατί τα ζητάει το Μνημόνιο, που η ίδια υπέγραψε, αλλά μέτρα που είχαν προαποφασιστεί, κατά τη δήλωση του κυρίου Υπουργού.

Ποιος ευθύνεται άραγε για την κατάρρευση του ασφαλιστικού; Όλοι γνωρίζουμε ότι η ευθύνη του δικομματισμού, δηλαδή των κυβερνήσεων που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είναι τεράστια, διαχρονική και αποκλειστική. Ο δικομματισμός λεηλάτησε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων με πολλούς τρόπους, όπως τις υποχρεωτικές άτοκες καταθέσεις, τη φούσκα του Χρηματιστηρίου, τα δομημένα ομόλογα. Υπέθαλψε την εισφοροδιαφυγή, αποστερώντας από το σύστημα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Το κράτος αρνήθηκε να καταβάλει τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις του μέσα από την τριμερή χρηματοδότηση. Το ασφαλιστικό σύστημα ήταν για το δικομματισμό παχιά αγελάδα, που την απομυζούσαν για να στηρίξουν την κερδοφορία των επιχειρήσεων και τη στρεβλή καπιταλιστική ανάπτυξη στη χώρα μας. Και τώρα έρχεται αυτός ο εσμός του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να εγκαλέσει τους εργαζόμενους, να τους αποδώσει ενοχές για το γεγονός ότι πάλεψαν να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους και να κατεδαφίσουν το ασφαλιστικό σύστημα, στο όνομα μάλιστα της σωτηρίας του συστήματος. Αφού ρήμαξαν στην κυριολεξία το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, τώρα ζητάνε και τα ρέστα. Κι επειδή οι λέξεις έχουν χάσει τελείως το νόημά τους, όταν ο Πρωθυπουργός αυξάνει στα σαράντα χρόνια τα αίτια ασφάλισης, κάτι που πρακτικά οδηγεί τους συνήθως ελαστικά απασχολούμενους ή άνεργους νέους στο να μην πάρουν ποτέ σύνταξη, την ίδια στιγμή αναφέρει προκλητικότατα ότι παίρνει τα μέτρα αυτά για να διασφαλίσει τις συντάξεις των νέων ανθρώπων.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι το ξεθεμελίωμα του κοινωνικού κράτους και της εργασίας θα έχει συνέπειες όχι μόνο στην ποιότητα της ζωής, αλλά και στη νοσηρότητα και θνησιμότητα. Από μελέτες γνωρίζουμε πως όταν αυξάνεται το ποσοστό της ανεργίας 1%, αυξάνεται ο αριθμός των αυτοκτονιών κατά 3% και πολλαπλάσια η νοσηρότητα και η θνησιμότητα. Τους τελευταίους μήνες έχουμε δει μια αύξηση των εισαγωγών στα νοσοκομεία κατά 30%, την ίδια στιγμή που έχουμε μια περικοπή των δαπανών και μια μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε πτωχοκομεία. Θα έλεγα ότι η κοινωνική και η εργασιακή κατεδάφιση επιφέρει μια σειρά από κοινωνικές αντιδράσεις, τις οποίες θα βρούμε μπροστά μας. Θα έχουμε μια αύξηση της διαφθοράς στις εφορίες, στα νοσοκομεία με το «φακελάκι», στην πολεοδομία, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Θα έχουμε διόγκωση του μαύρου χρήματος και αύξηση της εγκληματικότητας. Ταυτόχρονα όμως, θα έχουμε και κοινωνικές εξεγέρσεις και αντίσταση καθημερινά με ευρύτερες συσπειρώσεις.

Θα έλεγα ότι στη νέα εποχή που ζούμε είμαστε υποχρεωμένοι και ως Αριστερά και ως κοινωνία να αυξήσουμε τις μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, ιδίως στα στρώματα, τα οποία πλήττονται περισσότερο. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες πιστεύουμε και ελπίζουμε να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τα πράγματα, όχι για να γυρίσουμε στην προηγούμενη κατάσταση, που ήταν η κοινωνία των δύο τρίτων ούτε φυσικά να παραμείνουμε σ’ αυτή που φέρνει το νομοσχέδιο, που είναι η κοινωνία του ενός τρίτου. Θέλουμε όμως να ανατρέψουμε τα πράγματα, γιατί πιστεύουμε ότι στον κόσμο της εργασίας αξίζει μια καλύτερη κοινωνία, ο σοσιαλισμός. Και γι’ αυτό θα παλέψουμε.

Σας ευχαριστώ.